دوستی مکرگونه روسهای همسایه
در چند ساله اخیر که نگاه جهانیان به علت برنامه صلح آمیز هسته ای به کشورمان دوخته شده و فشار قدرتهای غربی برای تحریم کشورمان ما را بیش از هر زمانی محتاج حمایت دوستان به اصطلاح نزدیک سیاسی و تجاری مان کرده و یکی از این به اصطلاح دوستان که در طول تاریخ از بزرگترین دشمنان مان بوده و بیشترین ضربات را به کشورمان وارد کرده کشور تجزیه شده شوروی سابق است که ماهیت استعماری و کمونیستی آن در کشوری به نام روسیه متمرکز شده و با ظاهری نو و متفاوت به سوی اهداف و آرزوهای هزاران ساله خود پیش میرود
سیطره کامل بر جیحون آرزوی بزرگ زمانهای بسیار دور کمونیسم های همسایه بود که با مکر و حیله و زور و استعمار به حقیقت پیوست و این استعمار همچنان ادامه یافت تا در دوره شاهان بی عرضه قاجار بخش بزرگی از آرزوهای تورانیان که همانا سیطره کامل بر خزر بود تا حدودی تحقق یافت وبا تجزیه بخشهای مهمی چون قره باغ و آذربایجان آنها خود را در یک قدمی این آرزوی دیرینه ببینند
و اما دوستی مرموزانه روسها در گیرودار پرونده هسته ای ایران و سیاست یکی به میخ و یکی به نعل آنها آن هم در زمان تعین حریم حقوقی دریای خزر این سیاست روسهای بی دین استعمارگر بیش از هر زمانی بوی مکر و حیله میدهد
این که ما در زمان کنونی به حمایت روسها که از حق وتو هم برخوردار هستند نیازمندیم بر کسی پوشیده نیست ولی مسئله اینجاست که آیا میتوانیم به روسها اعتماد کنیم و آیا این حمایت آنها دردی از ما دوا خواهد کرد ؟
روسها چند بار با استفاده از حق وتوی خود جلوی تحریم علیه ما را گرفته اند اما درنهایت این تحریم ها به لطف غیر قابل اعتماد بودن روسهای به ظاهر دوست اعمال شد و این همه به اب و آتیش زدن مسولان ما برای استمرار همایت روسها بی نتیجه ماند نکته قابل تامل اینجاست که با وجود این باز هم مسولان کشورمان به دوستی و اعتماد به روسها ادامه می دهند
چرا از تاریخ عبرت نمیگیریم ؟
نویسنده : سیفی
